Ter promotie van dit of dat werden d’r setjes met kaarten uitgedeeld in stadje Z. Ook bij ons, op ‘t werk, lag ‘n rieten mandje met daarin de verzamelobjecten. De bedoeling was dat je d’r steeds vier spaarde die bij mekaar hoorden.

“Dat lijkt me nou echt iets voor jou, René.” zei collega L toen ik langs ‘m liep. “Kwartetten.” vulde die aan.

“Ik hou meer van trio’s.” zei ik bij ‘t passeren. L was even stil.

“Dat was wel ‘n allejezus snelle reactie.” riep ie me na.

[Ik grinnikte stil. Want kwartetten vind ik natuurlijk ook leuk.]

‘t Zou nog ‘n half uur duren voordat ik de hemel hel vlammend de nieuwe dag zag aankondigen. Maar nu liep ik, in gedachten verzonken, onderweg over ‘n eenzame weg — althans: dat was ie voor mij nog steeds. Tot ik ‘n geluid achter me horen.

Ik schrok en draaide me om. ‘n Blonde jongen, iets kleiner dan ik, schrok minstens even hard van mijn reactie. Hij zag d’r ongevaarlijk uit, dus keerde ik weer terug om en liep verder.

Nog steeds hoorde ik de geluiden achter me. We liepen onder ‘n straatlantaarn. M’n schaduw groeide. D’r verscheen ‘n tweede schaduw, die ‘m langzaam maar zeker inhaalde. Op ‘t moment van passeren keek ik opzij, om de jongen ‘n vriendelijke blik toe te werpen — maar d’r was geen jongen. ‘t Was ‘n meisje dat me inhaalde: ‘n bruinharig meisje met ‘n dansend staartje. Ze was groter dan ik. Ik stokte.

[Omkijkend was de straat weer net zo leeg als ik ‘m eerder had gedacht.]

“Goedemorgen.” wenste ik collega I toe. Ze draaide om bij de deur.

“Zo’n goedemorgen is ‘t anders niet, hoor.” Ik schrok terug. Collega I zag dat. “‘t Is vandaag m’n eerste dag na de vakantie.” legde ze uit. Nu schrok ik pas echt. ‘t Was me geeneens opgevallen dat ze weg was geweest. Dat mocht ze natuurlijk niet merken.

“Voor jou is ‘t dan misschien geen goedemorgen,” probeerde ik, “maar voor mij wel. Ik ben blij je weer terug te zien. Hoe heb je ‘t gehad?” D’r kwam zowaar ‘n glimlachje op ‘t gezicht van collega I.

“Wat leuk dat je dat vraagt.” zei ze, waarna ze ‘n uitgebreid verslag van de laatste drie weken gaf. M’n eigen schuld, berustte ik.

[Ik zou nu moeten weten waar ze geweest is. Maar nee.]

Billy haalde ‘n dik boek uit z’n fietsbak.

“Asjemenou.” zeidie. “‘n Boek in m’n bak.” Hij bekeek ‘t exemplaar zorgvuldig. “‘n Kookboek.” wist ie snel. “‘n Italiaans kookboek.”

“Wie legt d’r nou ‘n Italiaans kookboek in je bak?” vroeg ik me af, nadat ik kort Loekie de Leeuw voor me zag. Ik keek rond. “Gaby? Die woont hier vlakbij.” Billy schudde beslist z’n hoofd.

“Dat geloof ik niet.” dacht ie. “Denk ik.” zeidie. Hij bekeek ‘t boek en bladerde d’r doorheen. “Goh.” zeidie.

“Uit de jaren vijftig of zestig.” zeidie. “Goh.”

“Mij gooien ze nooit iets in m’n bak.” zei ik klagerig.

“Je hebt geen bak.” zei Billy.

“Dat vind ik nou flauw.” meende ik.

[Ik had wel gelijk. Verrassingen zijn altoos voor Billy. Zoals ik destijds.]

‘t Eerst zag ik de man, die opviel met z’n oranje t-shirt. Nu was ‘t weer d’r ook wel naar en we waren tenslotte tweede geworden, nietwaar — dat was ‘t ‘m dus niet — maar ‘t was vooral de hoeveelheid man die d’r in was geperst dat ‘t tot ‘n op z’n minst opmerkelijke aanblik maakte. Lang d’r over nadenken kon ik niet, want meteen verscheen vanuit ‘t niets ‘n jongetje dat later de zoon van de pompoenpens leek te zijn. Hij was uitgelaten en joelde.

De wortelworst draaide zich onmiddellijk om en begon ‘t kind te slaan: op z’n schouders, tegen z’n kont en zelfs ‘t hoofd moest ‘t ontgelden.

We deden wat we allemaal doen op zo’n moment: we liepen voorbij.

“Ik vind dat ‘n kind soms best ‘n tik mag hebben.” zei ik zodra we uit gehoorsafstand waren. “Maar dit is wel ‘n teken van heel gebrekkige communicatie.”

[Pas later dacht ik dat ik wat had moeten doen. Daar ben ik goed in: later.]

“Hé René!” Ik keek omhoog en zag buurjongen Ties uit ‘t raam leunen. Ik wilde zwaaien maar had m’n handen vol met de twee dozen wijn die ik droeg.

“Hoi!” riep ik dus maar terug. Toen ik naar binnen wilde gaan hoorde ik ‘m weer roepen.

“Wat ben je aan ‘t doen?” kreet ie.

“Voor ‘n leuke week zorgen.” zei de bezorger die met twee andere dozen achter me aan sjouwde.

“‘t Was ‘n mooie aanbieding.” verdedigde ik me laf.

“Maakt mij niet uit, hoor.” zei de bezorger. Ik voelde Ties kijken naar de vrachtwagen die de weg versperde en de volle pallet d’rin. Ineens leek ‘t alsof de hele straat ons zag. Ik zweeg hard.

[Voortaan ga ik naar de super, wist ik toen we de rest van de vracht losten.]

Toen ik kwam aangefietst zag ik de verhuiswagen staan voor de deur van waar ooit Overbuurjongen gewoond had. ‘n Jongen met ‘n donker vlassig ringbaardje was de boel aan ‘t uitpakken.

De nieuwe Overbuurjongen, dacht ik. Ik draaide snel de voortuin in en parkeerde de fiets.

“De nieuwe Over­buur­jongen.” zei ik toen ik binnenkwam. Ik liet m’n tas op de grond zakken en ging voor ‘t raam m’n uiterste best doen om niet opvallend naar buiten te kijken. Billy kwam d’rbij staan.

“Ik had ze al gezien.” zeidie.

“Ze?” herhaalde ik. “Is z’n vriend d’r ook bij?”

D’r kwam ‘n meisje met Aziatische trekken ‘t huis uitgelopen. Ze lachte naar de Ringbaard en pakte de doos van ‘m over.

“Nou, vriend.” zei Billy.

[Na ‘n paar tellen merkte ik dat m’n mond openstond. “Juist.” zei ik.]

“Ik heb slecht nieuws.” had Billy gezegd. “Overbuurjongen gaat verhuizen.” Ik reageerde geschokt.

“Hè?” kreet ik. “Waarom?”

“Hij en z’n vriendin…” (o ja, Overbuurjongen had ‘n vriendin) “…wonen nu te klein wanneer ze kinderen willen.” zei Billy. Die verdomde natuurlijke neigingen vreten ruimte, dacht ik. “En nu hebben ze ‘n woning aan de andere kant van ‘t park.”

“Jullie verraders.” riep ik toen ik ze even later de volle verhuisdozen naar buiten zag slepen. Overbuurjongen lachte — hij dacht dat ik grapte. “En wie komt hier nu te wonen?” wilde ik weten. Overbuurjongen zette de doos op de grond.

“‘n Jonge kunstenaar en z’n partner van de mode-academie.” zeidie.

“Mmm.” deed ik en dacht.

[“Misschien moeten we ze ‘n kans geven.” zei ik tegen Billy. “Wie weet.”]

“O jee.” zei ik. “M’n horloge staat stil.” Ik keek op m’n klokje, waarvan de wijzers onveranderlijk tien over vier aanwezen.

“De batterij zal wel leeg wezen.” zei Billy vrij overbodig. “We gaan vandaag in de stad wel ‘n nieuwe halen.” Hij liep naar ‘t laatje van ‘t witte kastje naast de fauteuil. “Hier.” zeidie, terwijl ie ‘n ander horloge d’r uit pakte. “Dan doe je voorlopig deze om.”

Ik deed m’n horloge af en bond ‘t aangebodene om. Voor de zekerheid keek ik op ‘t uurwerk. Ik schrok me wild.

“Getsie.” zei ik. “‘Ook al tien over vier!” Billy schoof ‘t laatje dicht.

“Je moet ‘m ook eerst opwinden.” zeidie.

[Hij had gelijk. Maar ik zal van nu af blij zijn als ‘t weer zo laat is geweest.]

Regelmatig zie ik ze op ‘t eerste perron van station Z, de grijze man met grijze borstelsnor op z’n rollator, de behoofddoekte vrouw op ‘t bankje d’rnaast en ‘t spelende kind. Ze wachten op niemand en hoeven niet weg — ze zijn daar nu eenmaal.

Als ‘t meisje zich verstopt, bedekt de man z’n ogen met ‘n hand en telt: “Ien, twie, drie…” tot: “Aktien, nekentien, twientig.”

De man haalt de hand van z’n ogen en kijkt rond. Zogenaamd ziet ie ‘t meisje niet achter ‘t wachthuisje. Tot ze zichzelf verraadt en de man wijst: “Ja, ja!” zegt ie dan. De vrouw glimlacht.

Als d’r ‘n trein komt, blijven ze zitten. Reizigers stappen uit en in, maar zij maken geen aanstalten. Ze wachten op niemand. Ze hoeven niet weg. Ze zijn hier nu eenmaal.

[Ik kijk ze na terwijl ik weg wordt gevoerd. Bijna ben ik jaloers.]