bw14.net

Elke leef­tijd moet zijn speel­goed heb­ben Fon­te­nelle (1657−1757) “Wat is dit voor ‘n waan­zin?” Ik klonk bozer dan ik was  —  ‘t spel der liefde, zul­len we maar zeg­gen. “Je had ‘m toch ook kun­nen bren­gen?” Billy zat op de rand van ‘t bed met de tele­foon in z’n uit­gestoken hand. Even daar­voor had ie me op […]

Het niets heeft geen cen­trum en zijn gren­zen zijn het niets. Leo­nardo da Vinci (1452−1519) “Dag meneer.” zei de stem aan de andere kant van de tele­foon. “Ik zou nog even voor u uit­zoeken wat zo’n etui voor ‘n hor­loge kost.” “O ja.” zei ik  —  ik blufte. Ik wist niks van een etui. “Ja,” zei de man waar­schu­wend, “ze […]

Het is het voor­recht van de gro­ten om ram­pen vanaf een ter­ras te zien. Jean Girau­doux (1882−1944) Onze recep­tio­niste wap­perde koelte naar zich toe. “Pff!” deed ze. “Opv­lie­ger?” vroeg ik. ‘t Rood aan­gelopen gezicht had me ‘t al ver­teld. “Jul­lie zou­den dat es moe­ten mee­maken.” zuchtte ze. “Dan zou je wel anders pie­pen.” Ik had daar […]

Het leven is zo een­vou­dig, maar de men­sen heb­ben het zo inge­wik­keld gemaakt. Louis Cou­pe­rus (1863−1923) “De antiek­markt.” “Indische kro­ket­ten.” “‘s Werelds beste bitter­ballen.” “De terras­sen.” “De musea.” “‘t Voor­hout.” “De tuk­tuk.” “De gale­rieën.” “Sche­ve­nin­gen.” We keken mekaar aan. “Nah, Sche­ve­nin­gen niet meer.” be­slo­ten we eens­gezind. “Maar Den Haag wel.” We knik­ten stel­lig. “O ja.” […]

Zeker, het zaligst is te bli­j­ven wie­gen in de wel­lust der her­in­ner­ingen. Maar zo leeft men niet voort, zo dom­melt men gedach­te­loos in. Louis Cou­pe­rus (1863−1923) Ach­te­raf gezien was ‘t ook veels te druk, dat Sche­ve­nin­gen. En dat had­den we kun­nen weten. De trams d’r naar­toe waren Japans-​​​​vol, daarom. Maar even ver­der wachtte ‘n tuk­tuk, dus. […]

Bij­ge­lo­vi­gheid is het niets­zeg­gende, gemak­ke­lijke woord, waar­mee grove gees­ten schim­pen op de aller­fi­jnste ontroe­rin­gen, zie­nin­gen en begaafd­he­den der men­se­lijke ziel. Louis Cou­pe­rus (1863−1923) Ik werd niet op­gemerkt, dus bleef ik onbe­wo­gen. D’r was ‘n heel eiland met para­normale be­gaafden, daar op de Tong Tong Fair, ‘t eigen­lijke doel van onze reis naar de Hof­stad. “Wil […]

Het is gemak­ke­lij­ker pas­sief te leren berus­ten dan han­de­lend. Louis Cou­pe­rus (1863−1923) Ik gaf Billy ‘n por. “Ben je wak­ker?” vroeg ik. Hij bromde iets on­duide­lijks  —  ik stoot ‘m nog maar es aan. “Wat is?” vroeg ie sla­pe­rig. “O, je bent wak­ker?” zei ik. “Mooi. Dan kun­nen we ops­taan. Heb je ook zo’n zin in dat kolo­niale ontbijt?” […]

Conversatie-​​​​aandrang is een men­se­lijke zwak­heid; het bewe­gen der kaken en het voort­bren­gen van min of meer bedui­de­ni­sheb­bende woor­den, zin­nen en per­ora­ties is een fysieke behoefte zo goed als eten en sla­pen. Louis Cou­pe­rus (1863−1923) Uitein­de­lijk heb­ben we maar offi­cieel ken­nis­ge­maakt. Bij de in­check­balie van ons hotel had de man alleen nog belang­stellend geïn­for­meerd naar de […]

Dood is het voor­recht van de men­se­lijke natuur en leven zon­der dat zou niet de moeite van het ont­van­gen waard zijn. Nicho­las Rowe (1674  –  1718) Net zo groot als z’n enthou­sias­me toen Billy de zeven kui­ken­tjes van z’n kwar­tet gansjes annon­ceerde (“‘t Zijn d’r zeven!”) was z’n teleur­stelling toen ie enkele dagen later moest mel­den dat […]

Dood en geboorte leert men slechts in een dorp ken­nen, niet in een stad. Jean Paul (1763−1825) Omdat we ‘t nut­tige met ‘t aan­gename had­den weten te vere­ni­gen, zaten we met z’n allen in de zon­nige tuin van col­lega J, in ‘n dorp­je net bene­den de Grote Rivie­ren. Hier begon ‘t Katho­lieke Zui­den. J vertelde […]