Er zijn mensen die liever een trap van een lakschoen krijgen, dan een handdruk van een vereelte hand. Peter Sirius (1858−1913) M’n droom heeft me ‘n grap verteld. ‘n Hemelswitte ruimte, met daarin ‘n aantal mannen in pak: ‘t merendeel blank en eentje gekleurd. Vraagt één van die blanke mannen aan mij, terwijl ie ‘n […]
Ik heb altijd zoveel mogelijk stil gehouden dat ik schreef, want ik heb mijn leven lang op een kantoor gezeten en als ze in zulke kringen merken, dat je zulke neigingen hebt, denken ze alleen maar, dat je niet deugt voor je werk. Nescio (1882−1961) “Ga weg!” raasde ik tegen de zoveelste collega die me […]
Vandaag de dag stoppen de mensen alleen nog om van andermans leed te genieten, van ontwrichte lichamen in autowrakken of van de laatste stuiptrekkingen van jankende honden; maar als iemand ze ergens om smeekt lopen ze door. Philippe Claudel (1962) Ik moest huilen als ‘n kind. Ik begreep d’r niks van. “Lekker zeg.” zei Astrid de andere […]
Je kunt moeilijk iemand vragen of ie een heilige is; want als hij nee zegt had je het niet moeten vragen en als hij ja zegt houdt hij op het te zijn. Godfried Bomans (1913−1971) Buurtvrouw J was ingevroren — althans, d’r auto. H en M (andere buurtgenoten van wie we nog niet eerder aanleiding hadden gevonden om over […]
In je eentje heb je gemakkelijk praten. Connie Palmen (1955) “Is ‘t vandaag vrijdag?” vroeg Billy zaterdag. “Nee, zaterdag.” zei ik na wat nadenken — ook voor mij lopen de dagen door mekaar. “Denk ik.” voegde ik d’r voor de zekerheid achteraan. “Dus dan is ‘t morgen zondag.” stelde Billy vast. “Als ‘t goed is.” zei ik. “En overmorgen ben […]
“Laat u het prijsje er maar aanzitten; het is een cadeau.” Tom Smits D’r staat ‘n boom in de eetkamer. En onder de boom liggen pakjes. En één van die pakjes is voor mij. En ik weet niet wat d’r in zit. ‘t Spel is gestart. “Alsjeblieft, je kunt me toch wel vertellen wat d’r in dat pakje […]
Verlangen van het water: ijs te worden om te kunnen smelten. Marcel Wauters (1921) Ik zag ‘t bevroren plasje en dacht nog: Da’s vast glad. Maar toen lag ik al op de grond. “Dat vind ik altijd zo’n eng idee, vallende oudere mannen.” zei Billy nogal overbodig. “Bedankt.” zei ik — alles deed me trouwens pijn, maar vooral m’n […]
‘Uw vrouw kennen we eigenlijk al uit de stukjes!’ riep de dame, met een stem als rose toiletpapier. Ik lachte maar mee, hoewel het pure onzin is. Want je zegt toch ook niet tegen Shakespeare: ‘Wat hòòr ik, heeft uw oom uw pa vergiftigd?’ alleen omdat het in ‘Hamlet’ staat? Simon Carmiggelt (1913−1987) “Ach,” vroeg […]
Sneeuwvlokken zijn, net als mensen, allemaal verschillend en mooi, maar ze kunnen allebei bijzonder hinderlijk zijn als ze hun individualiteit verliezen in een samenscholing. William E. (“Bill”) Vaughan (1915−1977) Uit de Achterhoek werd de bestelling voor ‘t kerstdiner bezorgd — aan huis. Dankbaar opende ik de deur. “Hebben jullie geen schep of bezem?” was ‘t eerste wat ik […]
Hoe groter de chaos om me heen, hoe meer ik aan heelte hecht. Adriaan van Dis (1946) De man vloekte zoals dat alleen op maandagochtend kan. “Waarom zetten ze dat niet op hun website!” riep ie tussen de krachttermen door. Ik haalde m’n schouders op — ik wist ‘t ook niet. Ik had inmiddels al drie kwartier op ‘n […]
