De hartstocht van het extremisme is zowel in de kunst als in de politiek een verkapt verlangen naar de dood. Milan Kundera (1929) ‘n Busje van de ME keerde op de weg. Verschillende agenten vonden achterin de wagen ‘n zitplaats: ze waren gehelmd en voorzien van knuppels. Ik bedacht nog allerlei handwapens in hun holsters. Onder […]
Onverschilligheid is de handschoen waarin het kwaad zijn hand steekt. Bodie Thoene De burgemeester had weer ‘n brief geschreven. Ik las ‘m kruislings door — ik wist al wat ze schreef: de Enge Mannen zouden weer door de wijk marcheren. Verschillende media hadden ‘t bericht al gebracht. En ‘t deed me eigenlijk niet veel. Ik was schouderophalend […]
Opruimen geeft rommel. Jan Huinck (1941) De mannen zaten in hun schaftkeet. Ze aten hun boterhammen en dronken hun koffie. Lachend legden ze ‘n kaartje.‘t Was pauze. Vijfenzestig jaar geleden had de oorlog dit deel van de straat laten ontploffen. Zo gaan die dingen in dat soort tijden. Mannen die vele jaren later geboren werden verdienden […]
De charme van het leven is dat definitieve standpunten soms de neiging vertonen te smelten als sneeuw voor de zon. Elia Kazan (1909−2003) O kijk, dacht ik, liggend op ‘t bed, de winter is nu echt gedaan! Ik zag ‘t ijs op de ruiten langzaam smelten en in kleine druppels naar beneden parelen. ‘t Moest […]
Er bestaat niet zoiets als ‘een klein beetje look’. Oscar Odd McIntyre (1884−1938) Zoals iedereen weet poepen mensen uien. De meneer met die voile over z’n gezicht poepte d’r wel hele mooie: Billy was vol bewondering. ‘n Zekere afgunst stak me toch. “Ik poep toch zeker ook mooie uien?” wierp ik op. “Kijk es hoe mooi […]
Beter één man in huis dan twee op straat. Nancy Witcher Astor (1879−1964) D’r liep ‘n man in z’n eentje in de nacht door de straat. Hij liep zoals ‘n man loopt die ‘n hond uitlaat: enkele meters stapvoets vooruit, dan even stilstaan en omkijken. Ik zag alleen geen hond. “D’r sluipt ‘n man door de […]
De liefde is een hemelse druppel die de goden in de levenskelk hebben gegoten om er de bittere smaak wat van te verzoeten. John Wilmot, 2e graaf van Rochester (1647−1680) Billy neemt m’n dood niet serieus. Ik hing over de balustrade van de overloop. Billy vouwde de was in de slaapkamer. Hij zat op bed. “Zul […]
Rede heeft onze moderne wereld opgebouwd. Het is een waardevol maar ook breekbaar iets dat weggecorrodeerd kan worden door schijnbaar onschadelijke irrationaliteit. We moeten aan verifieerbaar bewijsmateriaal de voorkeur geven boven ons persoonlijk aanvoelen. Anders leveren we onszelf uit aan de willekeur van hen die de waarheid willen verduisteren. Richard Dawkins (1941) Jongens van de kabelboer […]
Ik wou dat Adam gestorven was met al zijn ribben in zijn lichaam. Dion Boucicault (1859−1929) Ik telde nog maar vijf van de zeven ganzen langs de beek in ‘t park. “Vrouwen.” verzuchtte de jongen die m’n gedachten niet kende. Ik wist meteen wat ie bedoelde: z’n eigen relatie met ‘t meisje — die zat al ‘n tijdje […]
Als de televisie en de koelkast niet zo ver bij elkaar vandaan stonden, zou menigeen helemaal geen lichaamsbeweging meer krijgen. Joey Adams (1911−1999) ‘t Kabelkastje had zichzelf opnieuw opgestart, maar was niet verder gekomen dan die mededeling op ‘t apparaat. Televisiekijken was niet mogelijk. “Tja.” zei de jongen van de kabelboer door de telefoon. “Dan […]
