Je moet aanvaarden dat je soms de duif bent en soms het standbeeld. Claude Chabrol (1930) D’r zat ‘n vrouw tegenover me d’r lippen te stiften in ‘t wachthokje op ‘t perron. D’r glorietijd moest al even achter d’r liggen. Ze toonde ook geen behoefte om dat te verbergen. ‘t Jurkje dat ze droeg keek aftands […]
Een groepsgevoel is de gemakkelijkste manier voor een individu om zichzelf een identiteit te geven en al zijn wreedheden te rechtvaardigen. Györgyi Konràd (1933) “Volgens mij zijn ‘t makelaars.” zei Billy. Ik bekeek ‘t drietal aan ‘t tafeltje even verderop. Ze waren vrijwel identiek gekleed — blauw overhemd, zwarte zonnebril en gestreken pantalon — en dronken elk ‘n Bacardi-cola. Eén […]
De eerste en de laatste aanhangers van iedere mode zijn belachelijk. Sigmund Graff (1898−1979) Witte pluisjes zweven door ‘t open dak. Libelles volgen al parend aan mekaar gekleefd. De zonnestralen prikken ze vooruit en kietelen m’n gezicht. Ik zucht voldaan met m’n ogen dicht. “Wat hebben we ‘t toch goed.” ontvalt me, daarmee onbewust voldoend aan […]
Er is een enorm verschil tussen een mooie tepel en een vervelende. Norman Mailer (1923−2007) “O, daar istie.” constateerde ik tevreden. Ik wreef met mijn vingers over m’n borst. “Waar is wie?” vroeg Billy. Hij pakte ‘n bamibal en doopte die in de ketjap. “M’n tepel.” zei ik. “Ik was aan ‘t wrijven en ik voelde […]
de schoonheid van een meisje of de kracht van water en aarde zo onopvallend mogelijk beschrijven dat doen de zwanen Lucebert (1924−1994) De twee jongens vormden ‘n onwaarschijnlijk vriendenpaar. De ene was te lang, te dik en te slonzig. De ander was ‘t type fotomodel. Maar ach, zo onwaarschijnlijk zijn vriendenparen wel vaker. Ze fietsten naast […]
Voetbal is een simpel spelletje. Willem van Hanegem (1944) “Wat zijn de mensen toch aardig, de laatste tijd.” Met enige verwondering kwam ik de huiskamer binnen. “Hoe bedoel je?” vroeg Billy. “Nou, wat ik zeg.” zei ik. “Als ik door de stad fiets of op weg ben naar ‘t station of zo, zwaaien de mensen allemaal en […]
De gemakkelijkste beschuldigingen om te dragen zijn diegenen waaraan we onschuldig zijn. Beschuldigd worden van iets waaraan we schuldig zijn, dàt is het meest onverdraaglijke. Alan Bennett (1934) De vergissing was makkelijk gemaakt. Kijk. Om te beginnen: ik lees nooit gratis kranten. Niet uit enig dedain (wat wel ‘t geval is, natuurlijk) maar simpelweg omdat ik […]
Ik hoor de laatste tijd steeds meer verhalen over krantenjongens, die begonnen zijn als miljonair. Eli Asser (1922) ‘t Nadeel van drangers is dat je de deur niet meer hard kunt dichtsmijten. Ik zou zoiets gedacht kunnen hebben als ik de man was geweest die de geldautomaat in zeer opgewonden staat verliet. Hij sprong op z’n […]
Ik ben niet labiel. Ik ben emotioneel flexibel. Theo Maassen (1966) “Weet je nog dat je wat anders bent gaan doen?” vroeg collega E met bange ogen. Ik knikte — zoveel wist ik nog wel. E hapte naar lucht. “En dat d’r toen iemand anders in jouw plaats is gekomen?” Ik knikte weer, nog iets vriendelijker dit keer, omdat ik […]
Opruimen geeft rommel. Jan Huinck (1941) Ik liep net de straat naar beneden, toen zij omhoog kwam: de vrouw met de wijd uitstaande bos rode krullen. Ze ging me aanspreken, zag ik. “Mag ik je wat vragen?” zei ze zoals verwacht, langs m’n schouders spiekend. “Natuurlijk.” zei ik. Ze keek nu nog nadrukkelijker achter me, zodat […]
