T-visite
 |
|
De vrouw draalde wat bij de ingang van ‘t kerkhof. Dan ging ze voorzichtig, bijna schichtig de poort door.
Op de begraafplaats liep ze met ‘n omweg naar d’r bestemming. Dat zag ik, doordat ze de paden beging zonder de zerken of de opschriften te bekijken. Ze zocht niet, ze liep vastberaden om.
Ze kwam bij een klein lapje, ongemarkeerde aarde. Daar bleef ze staan. Ze sloeg d’r handen voor d’r schoot. De duimen wreven repeterend over mekaar. Nauwelijks merkbaar bewogen de lippen geluidloos. De duimen bleven wrijven.
Dan knielde ze neer — wat stijfjes, zoals dat gaat met mensen op leeftijd. Eén hand legde ze op d’r knie, de andere op de plaats waar ik ‘t graf vermoedde. Heel even verstilde ze. Dan kwam ze weer overeind.
Nog ‘n laatste keer zag ik d’r lippen bewegen. Daarna draaide ze zich weg & liep ‘t kerkhof af. In één rechte lijn.
[Bij de poort leek ze te aarzelen. Maar ze keek niet meer om en ging haar weg.]
Dit verhaal is geplaatst op donderdag 24 september 2009.
Je kunt reageren of trackbacken vanaf je eigen site. (Wat is trackbacken?)
druk af
“Je weet wel waarom.” Ik ben benieuwd.
{bw14: o ja, dat was ik vergeten — jij hebt d’r wel verstaan.}
Waarschijnlijk mijn zesde zintuig.
{bw14: dat zal ‘t zijn. Enig idee hoe de lottoballetjes gaan rollen, deze week?}
Deze week zijn het blokjes.
{bw14: dobbelstenen?}